Αγαπητοί  συνάδελφοι,

ορμώμενος από την πρόσφατη και ιδιαιτέρως εμπεριστατωμένη ομιλία της κυρίας Βασιλικής Τζίκα, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες σκέψεις και παρατηρήσεις, αναφορικά με την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση των νέων που επιθυμούν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αλουμινοκατασκευαστή.

Από τη συμμετοχή μου στην εκπαιδευτική διαδικασία διαπίστωσα πως παρά την άριστη δουλειά που γίνεται από τις Ακαδημίες, και κυρίως από τους εκπαιδευτές, παρέχοντας στους νέους σημαντικά εφόδια και γνώσεις, δεν υπάρχει το ανάλογο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ως εξεταστής διαπίστωσα κατά την πρακτική εξέταση ότι ενώ ορισμένα θέματα στη διαδικασία παραγωγής και εγκατάστασης κατασκευών αλουμινίου είναι γνωστά και διδάσκονται, δεν τηρούνται από τους εξεταζόμενους όπως πρέπει, θεωρώντας τα αυτονόητα, χρονοβόρα ή ακόμα επουσιώδη και άνευ σημασίας. Εδώ, βέβαια, θα πρέπει να διευκρινίσω πως η διαπίστωση αυτή προέρχεται από έμπειρους τεχνίτες και όχι νέους. Το ότι όμως έμπειροι και παλιοί τεχνίτες δεν μπορούν να δεχθούν και να εφαρμόσουν κάποιες οδηγίες, είναι και το πιο ανησυχητικό και εξηγεί κατά ένα μέρος τη μη ύπαρξη επιθυμητού αποτελέσματος στην εκπαίδευση των νέων. Και εξηγώ αμέσως τον λόγο.

Κατά τη συμμετοχή μου στην Ακαδημία ως εκπαιδευτής σε νέους, τελείως ανειδίκευτους κατασκευαστές αλουμινίου ή σε αυτούς που ήδη εργάζονται σε επιχειρήσεις του κλάδου, παρατήρησα πως, ενώ αρχικά επιδεικνύουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και διάθεση για μάθηση, στην πορεία η διάθεση αυτή υποχωρεί και μεταβάλλεται σε αδιαφορία, αμέλεια ή ακόμη και σε απουσίες μαθημάτων. Βέβαια, αυτή η κατάληξη είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων.
Στο σημερινό άρθρο θα αναλύσω έναν, αυτόν που αφορά τη δική μας (παλιών τεχνιτών) ευθύνη.
Η αλλαγή αυτή, κατά την προσωπική μου άποψη, και κατόπιν ενδελεχούς αναζήτησης μέσα από επισκέψεις σε κατασκευαστικές επιχειρήσεις που απασχολούσαν εκπαιδευόμενους και συζητήσεις μαζί τους, οφείλεται στην αδυναμία των «παλαιών» να δεχθούν και να εφαρμόσουν νέες οδηγίες.
Πολλές φορές οι νέοι έχοντας ακούσει επανειλημμένως τη θεωρητική διδασκαλία, προσπαθώντας να την εφαρμόσουν στην πράξη κατά τη διεξαγωγή εργασιών, αντιμετωπίζονται από το αφεντικό ή τους παλιούς τεχνίτες υποτιμητικά.

Όταν, μάλιστα, παρατηρούν παλαιότερους και εμπειρότερους τεχνίτες να παρακάμπτουν συγκεκριμένες διαδικασίες, δημιουργείται εύλογα η εντύπωση πως όσα διδάχθηκαν αποτελούν περισσότερο θεωρητικές επιταγές παρά ουσιαστικές και αναγκαίες προϋποθέσεις της εργασίας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα της σύγχρονης τεχνικής εργασίας έχει μεταβληθεί ουσιωδώς. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός έχει εξελιχθεί, οι κατασκευές έχουν καταστεί πολυπλοκότερες και οι απαιτήσεις τόσο κατά την κατασκευή όσο και κατά την εγκατάσταση έχουν αυξηθεί σημαντικά.
Ως εκ τούτου, η προσήλωση στους κανόνες ασφαλείας και στις ορθές επαγγελματικές πρακτικές δεν αποτελεί τυπική υποχρέωση, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για την προστασία του εργαζομένου, την ποιότητα της εργασίας και τη διασφάλιση του κύρους του ίδιου του επαγγέλματος.

Είναι ανεπίτρεπτο να ξεστομίζονται από εμάς τους παλαιούς υποτιμητικές φράσεις στους νεότερους επαγγελματίες, όπως για παράδειγμα «Άσε τις βλακείες και τελείωνε γιατί καιγόμαστε», «Τόσα χρόνια εγώ έτσι δουλεύω και, δόξα τω Θεώ, μια χαρά είμαι», «Καλά γραμματέας είσαι και μου θες και γαντάκια;» κ.τ.λ. Εναπόκειται, λοιπόν, σε εμάς τους παλαιότερους και εμπειρότερους επαγγελματίες να μεταδώσουμε στους νέους τις τεχνικές γνώσεις που αποκτήσαμε μέσα από χρόνια δουλειάς και, δυστυχώς για εμάς, με τον άσχημο τρόπο. Αναλογιστείτε πόσοι από εμάς έχουμε προβλήματα ακοής, ράμματα στα χέρια μας, πληγές από γρέζια μετάλλου στα μάτια κ.λπ. αλλά και πόσες φορές δυσκολευτήκαμε να ολοκληρώσουμε ένα έργο επειδή λόγω πλημμελούς εφαρμογής συνεχίστηκε η εισροή υδάτων και η διείσδυση αέρα.

Πέρα από τις τεχνικές μας γνώσεις σαφώς αξίζουν οι νέοι συνάδελφοι τον σεβασμό μας, την υπευθυνότητα, την ακρίβεια και την προσήλωση στις ορθές πρακτικές. Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε από τη νέα γενιά να πράττει διαφορετικά, όταν εμείς οι ίδιοι, με τη συμπεριφορά και το παράδειγμά μας, της υποδεικνύουμε το αντίθετο. Ας μην υπονομεύουμε, λοιπόν, εμείς οι ίδιοι το μέλλον των νέων συναδέλφων, αλλά και το μέλλον ενός κλάδου στον οποίο αφιερώσαμε κόπο, χρόνο και προσωπικές θυσίες. Η διατήρηση της ποιότητας, της αξιοπιστίας και της αξιοπρέπειας του επαγγέλματος αποτελεί συλλογική ευθύνη. Και η ευθύνη αυτή αρχίζει πρωτίστως από το προσωπικό μας παράδειγμα.

Μην κλωτσήσουμε, λοιπόν, μόνοι μας την καρδάρα με το γάλα.

Με  εκτίμηση,
Αβέρκιος  Κατσίπης